Mijn naam is Stepanida Stremmelaar. Jaren geleden had ik niet kunnen vermoeden dat ik ooit met dieren zou communiceren. Toch was de basis daarvoor al vroeg aanwezig. Als kind voelde ik een diepe verbinding met dieren, eerst met onze poes en later met paarden, bij wie ik rust en kracht vond. De wens om met dieren te werken groeide, maar verdween op jonge leeftijd toen ik besefte hoe zwaar het zou zijn om hun lijden van dichtbij mee te maken.

Het leven leidde mij later naar de zorg voor mensen. Ik werkte in de verpleging en later als maatschappelijk werkster, waar ik leerde luisteren naar verhalen van pijn, hoop en veerkracht. Hoewel dit werk betekenisvol was, bleef er een innerlijk gevoel dat er meer was — iets voorbij het zichtbare.